Het belooft weer een mooie zomer te worden met de Olympische Spelen in Parijs vanaf 26 juli!

Vroeger, dan heb ik het over ruim 2000 jaar geleden, werd bij de Spelen de vrede getekend. In de praktijk duurde die vrede niet heel lang, maar het was toch een mooi initiatief.

In april was ik samen met Henk Swart bij de marathon van Rotterdam, waar diverse atleten een poging waagden om de olympische limiet te behalen. Henk en ik helpen de organisatie al een paar jaar met allerhande taken. In vijf dagen maken we dan veel mee en ontmoeten we atleten en begeleiders uit diverse landen. Tijdens de wedstrijd zat ik dit jaar achterop de motor, om de vrouwen te coachen. Het was Ashete Bekere uit Ethiopië, die won in 2.19.30. Ze liep lang met andere atletes onder het parcoursrecord van 2.18.58 van landgenote Tiki Gelana, maar de tegenwind speelde op het laatst parten.
Een paar dagen voor de start kwam ik na zes jaar mijn oude pupil Ghirmay Ghebreslassie uit Eritrea tegen. Ik haalde hem op van Schiphol, hij was aangenaam verrast. Ghirmay was in alle opzichten weinig veranderd, zo is hij nog steeds niet professioneel (genoeg) bezig. Als voorbeeld: zaterdagavond laat, rond 22.30 uur, kwam er een familielid langs om Ghirmay te bezoeken. Dat leek mij niet verstandig, Ghirmay moest slapen want de volgende ochtend was de wedstrijd. Ghirmay bleek echter laat op de avond zelf zijn familielid gebeld te hebben; hij had een geschenk uit Eritrea mee en gevraagd om deze op te komen halen.
De volgende ochtend, de dag van de marathon dus, belde ik Ghirmay; de atleten moesten zich verzamelen om de bus in te gaan en Ghirmay was nergens te bekennen. “My friend, I'm in bed, what is the problem?” zei Ghirmay. En vervolgens hoorde ik hard gelach achter mij...Ghirmay had zich verstopt. Gelukkig is zijn humor ook niet veranderd!

Ghirmay werd in Rotterdam 8e in 2.09.13, en dat was niet een heel goed resultaat.
Het waren vijf intensieve dagen. We waren druk met het ophalen en wegbrengen van atleten van en naar Schiphol, we hebben heel wat ritjes gemaakt. Op de luchthaven raakten we in gesprek met Joris Linssen, bekend van het tv-programma Hello goodbye. Hij was benieuwd naar waar de atleten zoal vandaan kwamen. Toen ik Eritrea noemde, bleek zijn pleegkind daar vandaan te komen! Daarnaast vertelde hij dat zijn dochter voor de eerste keer de marathon in Rotterdam ging lopen. Hij wist alleen niet precies wanneer die marathon zou plaatsvinden, dus dat kon ik hem mooi vertellen.
Heel indrukwekkend was vlak voor de start de 1 minuut stilte voor Kelvin Kiptum, de Keniaanse wereldrecordhouder op de marathon in 2.00.35, die helaas in februari door een auto-ongeluk om het leven kwam samen met zijn coach. Op de Erasmusbrug met duizenden toeschouwers was het een heel mooi eerbetoon. Kelvin zou dit jaar in Rotterdam proberen onder de 2 uur te lopen.
Tijdens de minuut stilte zat ik al op de motor achter bestuurder Theo. Eerst hoorden we nog Lee Towers, die traditiegetrouw vlak voor de start You’ll never walk alone ten gehore bracht.  Dit jaar was het zijn allerlaatste keer. Toen ik 25 jaar geleden hier liep, zong Lee ook al! Na de stilte volgde met het geluid van een scheepshoorn de start. Met de motor reden we de Erasmusbrug over onder hard gejuich van het publiek, ook dat was indrukwekkend.
Wel heel speciaal in Rotterdam was dat de echtgenote van Kelvin Kiptum ook in het atletenhotel was. Na de race, bij het avondeten, gebeurde er in de vijver tegenover het hotel iets bijzonders: er zwom een zeemeermin! De politie kwam erbij, de zeemeermin werd uit het water gevist. De Keniaanse delegatie was verbaasd dat dit gebeurde, ze vroegen aan mij of het een echte meermin was? “Ja, eh, nee, iemand in een pak.” Dat vonden ze heel lachwekkend, en ik ook. Ik was blij te zien dat Kelvin zijn vrouw, samen met de Keniaanse ploeg, kon lachen om wat er allemaal gebeurde.
Afgelopen week was ik op de verjaardag van Lodewijk Stiemer, hij werd 97 jaar. Al 80 jaar geleden was hij lid van Nea Volharding, dus we kunnen wel zeggen: het oudste nog levende oud-lid!  Ik vroeg Lodewijk of hij eind dit jaar, als ik hopelijk 160.000 loopkilometers haal, de laatste meters met mij wil meelopen en ja, dat gaat hij doen!
Enige dagen na zijn verjaardag liepen we op 4 mei samen mee in de stille tocht in Purmerend. Heel indrukwekkend, en gelukkig is alles vreedzaam en rustig verlopen.
Behalve Lodewijk zag ik de afgelopen maand nog meer oudere oud-Nea-leden, die echter nog lang niet zo oud zijn als Lodewijk. Ik had een leuke reünie met Gert Kapteijn, Anneke Gons en Helena Aslander. Het is altijd een feest met allerlei oude atletiekverhalen, over bijvoorbeeld trainen over de sluis, rond het voetbalveld (Purmersteijn), op een apart grasveld bij Vido. Gert hield tot eind jaren 70 alle clubrecords met de hand bij. Hij deed wat nu onze Martin Dijkman digitaal allemaal aan het doen is.

De jaarlijkse ledenvergadering van Nea, met ons bestuur Jacandra, Caroline en Erwin, werd dit jaar relatief goed bezocht, ik telde zelf meer dan 20 leden.
Ledenterugloop is bij veel verenigingen een probleem de laatste jaren en zo ook bij Nea. Laten we hopen dat Purmerenders zich snel bewuster worden van het belang van bewegen,  want bewegen op natuurlijke wijze is een medicijn voor ons westerse welvaartsleven!
Dus hup, lekker (blijven) lopen!

 

Ciao,


Veron Forrest Gump