We zijn alweer fijn in het voorjaar beland, te zien aan de natuur om ons heen. Helaas zorgt de natuur er ook weer voor dat een oud familielid van Nea Volharding is overleden: mevrouw Aslander.

In de jaren 70 en 80 was de familie Aslander belangrijk voor de vereniging. Mevrouw Aslander gaf jarenlang training aan de jeugd. Wijlen Jaap, echtgenoot van mevrouw Aslander, was een enthousiaste penningmeester. Dochter Helana was actief als wedstrijdatleet en heeft daarnaast net als haar moeder trainen gegeven aan de jeugd.

In een clubblad van september 1980 zag ik hun namen terug, en als ik eenmaal begin met het bladeren in oude clubbladen, blijf ik lezen. Ik weet dat er al meer dan 100 jaar vele families steunpilaren waren en zijn van onze vereniging. Ik zal er een paar noemen, met als nadeel dat ik daarin niet compleet zal zijn, maar vergeef mij daarvoor.
In die ruim 100 jaar Nea (waarvan ik er nu 44 jaar bij ben) waren daar bijvoorbeeld de families Van Heeren, Van Doorn, Kapteijn, Hupkes, Verbeek, Heijt, Bartelson, Proos, Kleijn, Huybrechtse, Smit, Andreoli, Arensman, Van Lier. En tegenwoordig de families Meurs, Lam, Rol, Geertman. Zo kunnen we nog wel even doorgaan, niet alleen over families maar ook over individuen die van groot belang zijn voor de club. Dat is het mooie van onze vereniging, we kunnen blijven doorgaan dankzij vele vrijwilligers in het heden en verleden.
Dank mevrouw Aslander en Helana sterkte namens de Nea-familie.

Op zondag 2 april was de opening van het baanseizoen, waar jong en ouder lekker onze mooie sport kon beoefenen. Helaas was ik zelf verhinderd. Op de zaterdag ervoor trof ik onze Cees, die de kantine weer vulde met versnaperingen. Cees is een oudere jongere die nog rustig hardloopt op de baan en al jaren veel voor Nea in en om de kantine doet. Dank Cees!
De Paastraining voor de jeugd was ook weer gezellig, met mooi weer. Allerlei leuke spelletjes waren er door de pupillencommissie (Sharon, Annelies en Lisette) bedacht, begeleid door de trainers en door onze eigen ouwe getrouwe paashaas Aodhan. Mooi om te zien dat de jeugd zo geniet, nu en vroeger ook al!

Bij de Marathon Rotterdam half april was ik ook dit jaar samen met mijn leidinggevenden Joop Adelmund en Henk Swart aanwezig om de organisatie te helpen. Het grote verschil met vorig jaar was nu geen corona en dus ook geen mondkapjes meer. Henk en ik haalden de atleten van Schiphol af, om ze naar het atletenhotel in Rotterdam te brengen. Bij het hotel hoorde ik opeens iemand mijn naam roepen. Het bleek Dolshi, een Eritrees atlete. Ik had haar al een  paar jaar niet gezien, mede door corona. Ze was samen met Tikki Gedana, oud Olympisch kampioene op de marathon in 2012. Op de kamer in het hotel hadden beiden het koud, de verwarming bleek stuk. Het verschil in temperatuur met Eritrea was groot, en dus zorgde ik voor extra dekens voor ze. Dolshi werd tweede in 2.21.35  achter Eunice Chumba (Kenia) die 2.20.31 liep.
Tijdens de marathon zat ik achterop een motor voor de vierde groep atleten, met daarin o.a. Roy Hoornweg en Stan Niesten. Ze gingen weg op een schema van 2.12 a 2.13 en dat hielden ze mooi vol! Ze haalden atleten in die meestreden voor de Nederlands Kampioenschappen en werden zo mooi tweede en derde. Roy verbeterde in 2.13.15 zijn persoonlijk record met drie minuten en Stan debuteerde in 2.14.26. Top gedaan allebei!

Dolshi kon ik na mijn motortrip snel opvangen en helpen bij de prijsuitreiking en dopingcontrole. Daar komt heel wat bij kijken bij zo’n grote wedstrijd. Een van de begeleiders die bij haar bleef voor de dopingcontrole, bleek een oude bekende van mij te zijn, de Nederlandse Danielle van der Klein-Driessens, die ik in 2004 in Kenia heb ontmoet. Grappig is dat Danielle haar zoon de naam Veron heeft gegeven! Het was een leuk reünie-achtig feestje in Rotterdam.
Dolshi verbleef in Utrecht bij familie. Toevallig was ik daar 6 jaar geleden ook in huis, bij Saba en Ghirmay. Een paar dagen na de marathon werd ik door ze uitgenodigd en weer gastvrij ontvangen in Utrecht. Ik at Ndjera (Eritrees gerecht, een soort pannenkoek met pittig vlees) en dronk Eritrese koffie, wat veel werk is met o.a. bonen branden. Ik drink eigenlijk geen koffie maar vond dat ik dit niet kon afslaan.
Zo was het weer een bijzondere week, dankzij een mooie Marathon Rotterdam.

 

Een week na Rotterdam was de marathon van Londen, met de geweldige Sifan Hassan en haar nationaal record van 2.18.34. Bij de mannen liep Kelvin Kiptum 2.01.27, na een 2e halve marathon in 59.45 min! Hij liep slechts 19 seconden boven het wereldrecord. De dames liepen geen negatieve split. Mede door Sifans onervarenheid èn haar ontzettende talent, was het wel een spannende en sensationele wedstrijd, waarin Sifan de overwinning pakte. Daar zit nog veel meer in!
Op dezelfde dag als Londen was er ook in Hamburg een marathon. Hierin werd mijn Eritrese vriend Henok Tesfay 12e in 2.10.21. Henok was tijdens mijn vorige column nog in Nederland om zijn ogen na te laten kijken in het ziekenhuis. Ik heb hem daarna niet meer gesproken, hij ging meteen na de marathon snel terug naar Eritrea. Ik hoor later wel meer van hem, in Eritrea is er momenteel weinig internetverbinding door, laten we maar zeggen, de politieke situatie. Wat er nu weer in Soedan gebeurt, doet mijn hart huilen.

Nu is het alweer mei, de trainingen worden weer beter bezocht en zelfs de kinderen van de BSO Sportify Kids doen mee als ik overdag een training verzorg. Leuk te zien dat onze sport met rennen, springen en werpen zo leeft!
Ik merk wel dat het bij mij niet meer zo soepel gaat, maar door rustig aan te doen krijg ik er toch, ook na 44 jaar, nog veel energie van!
Ook de hazen (en dan bedoel ik niet de menselijke hazen/tempomakers), die al tientallen jaren op en rond onze atletiekbaan verblijven, rennen en gras eten, voelen zich er nog altijd thuis. Ik was blij dat ik er weer twee zag zitten. Ik bedacht me dat dit de nazaten zijn van de haasjes die al in 1981 rond liepen op de sintelbaan, met meer gras dan nu met kunststof en plastic gras. Ook de hazen geven het estafettestokje dus door!

Blijf allen lekker bewegen bij NEA Volharding, waar onze kleine familie groot is!

 

Ciao,
Veron Forrest Gump