Dit jaar begon met verdrietig nieuws: op 30 december jl is Rie van Heeren overleden, een van de Nea-iconen die heel veel voor de club heeft gedaan.

Mevrouw van Heeren leerde ik kennen in 1980 toen ze secretaris was van Nea. Vanaf dat jaar bracht ik iedere donderdagavond de Lotto-Toto bij haar. Iedereen van Nea die meespeelde en/of een Lotto-wijk had, kwam dan langs in huize van Heeren, waar het altijd een gezellige boel was. Een gedeelte van de inleg ging naar de clubkas.

De familie van Heeren was echt een Nea-familie. Hein van Heeren, de veel te vroeg overleden man van Rie, was voorzitter van Nea van 1990 tot 1993. Op allerlei fronten toonden zij jarenlang tomeloze inzet. Ze gaven het estafettestokje door aan schoonzoons Henk en Jack, die naast hun sportieve atletiekprestaties ook bestuurlijke taken op zich namen. Dat kon natuurlijk ook niet uitblijven, gezien beide dochters van Rie en Hein, Corrie en Lies, en ook zoon Jan, atletiek met de paplepel kregen ingegoten.
De laatste jaren zat Rie in een verzorgingshuis. Ik zag haar vorig jaar augustus voor het laatst, op haar verjaardag, die ze graag uitgebreid vierde. Richard Logchies, oud Nea-lid en al ruim 20 jaar woonachtig in Nieuw-Zeeland, was heel blij dat hij tijdens zijn bezoek vorig jaar aan Nederland, ook Rie nog heeft gezien.

Op de uitvaart van Rie was waren veel Nea-leden en oud-leden aanwezig. Zo was daar Jan de Jonge, recordhouder van alle snelwandelclubrecords. Jan wandelt op 76-jarige leeftijd nog bijna dagelijks. Hij heeft in zijn leven al 200.000 km gewandeld en nog hard ook. Verder waren er o.a. Ada en Jan Zwemstra, Ger Rozema, Monique en Sylvia Proos, Ronald de Jong, allemaal leden of oud-leden die mevrouw van Heeren/Rie van Heeren de laatste eer brachten. Corrie vertelde samen met Lies en Jan prachtig over het leven van hun moeder.  Het was altijd een zoete inval bij Rie en Hein, dat verwoordden ook kleindochters Carla en Liza mooi. Mooi was ook de foto van Rie in de machine die de eerste paal van de nieuwe Nea-kantine in de grond sloeg, in 1981. Rie ligt nu bij haar Hein op de openbare begraafplaats. Ze liggen vlakbij mijn ouders, dus als ik het graf van mijn ouders bezoek, zal ik ook bij Rie en Hein even langsgaan en denken aan alles wat ze voor Nea gedaan hebben.

Later in januari ging ik naar Schiphol, om daar Henok op te halen, een van mijn Eritrese vrienden. Tijdens het wachten kwam ik in gesprek met een van oorsprong Eritrees gezin met drie jonge kinderen. Zij stonden daar om hun (schoon)moeder/oma te verwelkomen, die voor het eerst naar Nederland kwam.
Na een lange tijd kwam Henok eindelijk door de gate, samen met een oudere traditioneel Eritrees geklede vrouw. Zij bleek degene te zijn op wie het gezin aan het wachten was!  Nadat ze met Henok vele foto’s hadden gemaakt en contactgegevens hadden uitgewisseld kon ik met Henok naar Purmerend. Henok had de vrouw geholpen door de douane heen, ze sprak enkel Tigrina. Hij vertelde hoe hij de vrouw, die voor de eerste keer van haar leven vloog, ook had geholpen bij de diverse overstappen. In Istanbul hadden ze maar 35 min overstaptijd, maar met hulp van de jonge, snelle en ervaren Henok, kwam ook zij mooi op tijd bij de juiste gate.
Henok kwam naar Nederland voor een bezoek aan een oogspecialist. In huize Lust hebben we uiteraard weer een paar keer gesjoeld, maar Henok was niet in vorm en kon geen records breken, misschien wel door zijn oogproblemen...

We waren ook in Nijmegen, bij Henoks management Global Sports. Toen we daar de auto pakten om naar de oogspecialist in Amersfoort te gaan, lag er wat sneeuw en ijs op de auto. Dit was voor Henok een geheel nieuwe ervaring, hij had het nog nooit gezien! Ik schreef zijn naam op het autoraam, daarna schreef hij mijn naam eronder. Ik liet hem filmpjes zien van dat ik onlangs aan het schaatsen was op de Gorseplas. Henok was vol verbazing: “Wow, on the river you can do this?”

Henok is vijf maanden geleden op zijn hoofd gevallen, toen zijn Chinese fiets door de midden brak. In het ziekenhuis in Asmara werd hij gehecht zonder verdoving. De arts in het ziekenhuis in Amersfoort liet mij zien dat het niet zo mooi gehecht was. Henok liep na zijn val wedstrijden en had pijn rond zijn oog. Hij wilde daarom graag weten of zijn oog goed was, en er niet uit zou moeten, nu of later. Zijn oog bleek gelukkig goed, enkel de wond er omheen moet nog herstellen. Ondanks de pijn in zijn oog liep Henok in oktober in Ljubljana zijn beste tijd ooit op de marathon. Hij was heel blij dat zijn oog nu goed is en hij hoopt op 19 maart bij de marathon van Barcelona nog harder te lopen. Zijn grote doel voor dit jaar is de marathon op het WK in Boedapest.

Op 12 januari jl werd ik 60 jaar. Ik vierde dat op passende wijze, namelijk met het lopen van 60 rondjes op de Nea-baan. In regen en storm, het was zwaar maar mooi! Veel atleten liepen (deels) met me mee, daar had ik veel steun aan. Dennis Lambalk liep alle rondjes mee, René van Merm de eerste 30 rondjes, Henk Swart 2 x 15 rondjes en zelfs zijn vader Hans, waar ik 40 jaar geleden al veel mee liep op onze sintelbaan, Marike en zoon Kardo Heijt, Peter de Vries, Olivier Jacques en good old Willem Blom vergezelden mij. Na afloop hebben we in de kantine van H20 nog gezellig nagezeten, met dank aan Dennis Gronert, die mij daarmee erg hielp. Ik weet dat H20 de kinderen die daar gamen en e-sporten, ook in het echt met onze oersport wil laten meedoen.
Op donderdags geef ik om de week, met Etienne Schwarzwalder, trainen aan jongeren uit het speciaal onderwijs bij Nea op de baan. Laatst deden 3 kinderen van de opvang in onze kantine, ook bijna een uur met ons mee! Mooi deze kruisbestuiving op een positieve manier, zodat de jeugd laagdrempelig kennismaakt met onze mooie sport!

 

Ciao,
Veron Forrest Gump