Het is zaterdag 6 februari 2021, vol spanning wacht ik op de komst van de aangekondigde sneeuw en mogelijk ook ijs...

Ik weet nog goed, de winter van 1979; veel, heel veel sneeuw was er, waardoor ik met schoolvrienden sneeuwholen kon maken aan de Van IJsendijkstraat (vlakbij Kwadijk) waar ik toen woonde. Alles achter ons huis was nog weiland, dus de oostenwind had vrij spel en dat zorgde voor extra kou. Later werd er meer gebouwd en werd de Koog (industrieterrein) voller. Ook Nea kwam in de Koog terecht, in 1980. Op sportpark De Munnik kregen we een prachtige sintelbaan. Vóór die tijd trainden de Nea-atleten aan de Van IJsendijkstraat, op een grasbaantje, tussen de handbelvelden van Vido en het honk- en softbalterrein van Flying Petrels in.

Deze korte terugblik naar al wat langer geleden, brengt mij naar een recenter verleden. Vorig jaar overleed Jan Klomp. Die naam doet u misschien niet meteen een belletje rinkelen. In mijn column "Van avontuur tot jubileumfeest", over het 100-jarig bestaan van onze vereniging met het feest in P3 (toen dat soort feesten gelukkig nog kon), schreef ik ook al over oud Nea-lid Jan Klomp, toen 92 jaar. Jan bezocht ik normaal gesproken een paar keer per jaar in de Viervorst. Jan was vroeger een goede sprinter. Hij vertelde me eens over een 100 meter-wedstrijd in Haarlem, in 1946. Hij ging er op de fiets naar toe! Hij was dus lang onderweg om daarna zo’n slechts 11 seconden op zijn 100 meter te lopen op de grasbaan. Vervolgens stapte hij snel weer op zijn fiets zodat hij voor het donker terug was in Purmerend. Ik heb er diep respect voor. Tegenwoordig hebben we toch heel andere vervoers- en atletiekfaciliteiten.

Helaas is vorig jaar ook Just Kroon overleden. Just was een echte Purmerender, die jarenlang een winkeltje in de Breedstraat had. Het winkeltje was bekend van de koe die in de etalage stond, en ook van de vele 2e wereldoorlog-attributen die Just had verzameld in de loop der jaren. Just heeft altijd veel gefilmd in en rond Purmerend vanaf de jaren 60. Zo heeft hij ook mijn eerste wedstrijd die ik ooit liep op film gezet. Het was september 1979, de Grachtenloop, georganiseerd door Nea. Ik was een jong en mager mannetje (nu oud en iets minder slank), die 10 rondjes liep over de Heren- en Nieuwegracht. Als ik de ietwat onscherpe en vervaagde beelden terugkijk, zie ik oude auto’s, andere kledij en kapsels. Het ziet er echt ouderwets uit (hoewel sommige dingen nu weer retro-hip zijn). Ik ben Just erg dankbaar dat ik deze nostalgische beelden in mijn bezit heb.

Nu zijn we dus alweer in februari 2021. Laatst kwam ik op mijn dagelijkse duurloopje Lodewijk Stiemer tegen. Hij is 93 jaar en ook oud Nea-lid. Lodewijk woont ook in de Viervorst, in een aanleunwoning. Hij wandelt nog dagelijks een rondje naar de Herengracht (ja, waar ooit de Grachtenloop overheen ging), om zo via de Wilhelminalaan terug te keren naar de Viervorst! Ik zei: “U bent volgens mij de oudste nog levende oud-atleet van Nea”. Ja, dat dacht hij ook. Lodewijk Stiemer woonde tegenover meneer Klomp, twee toppers van Nea Volharding in een ver verleden. Dat meneer Stiemer, zelfs nu nog op 93-jarige leeftijd, zo actief met wandelen is en scherp van geest, chapeau! Ik zal hem, als dat weer kan en mag, gauw een keer bezoeken om meer verhalen over zijn atletiekverleden te horen. Hij is een voorbeeld voor mij, voor velen denk ik. Wat een atleet, nog steeds!

Corona waart nog steeds rond, al bijna een jaar inmiddels. Voor veel mensen een groot probleem, voor mij wat minder groot. Ik kan gelukkig iedere dag hardlopen, mede dankzij een goede gezondheid. Helaas mag je nu hooguit met 1 ander lopen, dus dat doe ik soms met Lucille, Henk of Jaap. Zij slepen mij er doorheen op weg naar mijn ultieme doel om de 150.000 loopkilometers te halen! Wie weet lukt dat eind van dit jaar...
Als ik alleen loop, bedenk ik mij vaak wat ik toch een mazzel heb in mijn leven, dat ik kan hardlopen. En juist nu, in deze rare tijden waarin de wereld wordt beheerst door een vervelend virus met allerlei mutaties, is het extra belangrijk om er alles aan te doen om gezond te blijven. Gelukkig zie ik velen bij Nea en op de weg sportief bezig zijn! Ik zie en hoor ook dat er mensen zijn die er anders over denken. Dan denk ik: ga lekker sporten/hardlopen, en al je negatieve energie verbruiken om positieve te krijgen.

Gelukkig gaan de jeugdtrainingen op de baan gewoon door. Woensdag- en vrijdagavond staan de trainers en (jeugd)bestuur klaar voor de actieve jeugd. Zo wordt er buiten lekker warme thee voor ze geschonken. Als ik daar dan wel eens langs loop, word ik blij van de jeugd en de begeleiding. Fijn dat veel toch, zij het soms aangepast, kan doorgaan, zelfs in deze zware tijden. Als corona achter ons ligt dan kan iedereen van Av Nea Volharding trots op elkaar zijn!

Afrika-nieuws: met Eritrea heb ik al paar maanden weinig contact. Niet alleen door corona, ook door onlusten in Noord-Ethiopië. Ik hoop gauw wat te horen van mijn loopvrienden, maar het is erg moeilijk omdat het internet praktisch afgesloten is. Van mijn vriend Piet in Kenia hoorde ik gelukkig dat de scholen daar weer open zijn, na een jaar sluiting. Ook gaat Piet naar hardloopwedstrijden. Corona is daar wat minder gaande; gemiddeld zijn de mensen daar niet zo oud als hier, en er is ook minder sprake van overgewicht. Ook spelen er andere problemen zoals honger. En heb je als Keniaan geen geld, dan kun je ook niet naar een ziekenhuis om geholpen te worden. Wat mogen we toch blij zijn met de welvaart en de gezondheidszorg hier!

Mijn wachten op de winterse omstandigheden werd ruimschoots beloond. Ik heb op mijn oude noren heerlijk geschaatst op de ringvaart en ik kon in de tuin een iglo maken. De laatste keer dat dit kon was in 2010. De kinderen uit de buurt vonden het prachtig, en dat maakte oude Forrest ook weer gelukkig!

Ik wens iedereen een mooie, ietwat aangepaste, sportieve winter en een goede gezondheid!

 

Ciao Veron Forrest Gump

 

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook