We zitten alweer in de laatste maand van 2020, wat loopt de tijd toch snel door. Wij van Nea lopen/bewegen toch ook gewoon door, hoop ik?

Het blijkt al vanaf dat de eerste mensen op aarde zijn, dat bewegen goed is voor lichaam en geest. Heel vroeger bewogen de mensen om te kunnen overleven, om voor gevaar weg te rennen en om voedsel te zoeken, nu bewegen we omdat we dat leuk en prettig vinden en omdat het gezond is. Gelukkig kunnen we op het moment, ondanks corona, nog wel beperkt bij Nea trainen.

Ik loop nu met name buiten de baan, door Purmerend en daarbuiten, in de zon, wolken, regen, en wind. Ik geniet van de natuur. Ik loop langs weilanden en zie schapen, koeien, paarden, blauwe reigers, en zag onlangs zelfs een witte reiger. Na al die jaren lopen ga ik steeds meer vogels herkennen aan hun geluid, bijvoorbeeld het roodborstje, met een wat irritant gefluit, maar daarom zo mooi herkenbaar. Het genieten van de omgeving is een van de redenen dat ik loop en mede door het hardlopen blijf ik tot nu toe het coronavirus voor. De tijd gaat snel - en ik? Ik ga langzaam voort.

In september hadden we de uitgestelde Nea-jaarvergadering in P3, met genoeg ruimte voor de bijna 30 aanwezige leden. Er werd over diverse zaken gedebatteerd met het bestuur. Halverwege de vergadering stonden onze penningmeester Wim Dekker en algemeen bestuurslid Dirk van Lier op, om Ray Vletter, onze voorzitter die aan het einde was gekomen van zijn bestuursperiode, het erevoorzitter-speldje op te doen.
Dat was zeer terecht voor Ray, want hij heeft samen met de andere bestuursleden ervoor gezorgd dat we nu nog bestaan. Het duurde 6 jaar geleden erg lang voor er een nieuwe voorzitter gevonden was. Zonder voorzitter geen vereniging, dus het voortbestaan van Nea was niet zeker. Gelukkig nam Ray het estafettestokje over, waarvoor (nogmaals) dank Ray!
Heel mooi dat nu Erwin Meurs, na snelle goedkeuring van alle leden, het stokje van Ray heeft overgenomen. Welkom Erwin, en veel plezier en succes met het leiden van de Nea Volharding Family in deze aparte tijd.

Dat onze vereniging blijft doorgaan, bleek ook bij het pupillenweekend eind augustus. In tentjes werd er overnacht op het Nea-complex. Er werd een heel leuke vijfkamp georganiseerd, met onderdelen als achteruitlopen, lekkers springen, baldarten. Op de website van Nea staat een mooi verslag met veel foto’s.

Het korte wedstrijdseizoen heeft Nea mooi een Nederlands kampioen opgeleverd! Eline Mast won in september bij de meisjes junioren B de 2 km steeple in 7.51.18! Top gedaan, steeple is een erg zwaar nummer, weet ik uit ervaring van heel lang geleden. Van harte gefeliciteerd nog Eline!

Op 4 oktober konden bij Nea de clubkampioenschappen toch nog door gaan. In de ochtend was eerst de jeugd aan de beurt, met soms veel regen en wind. En dat zonder de aanmoedigingen van ouders, die mochten er helaas dit jaar niet bij zijn. In de middag mochten de oudere jeugd en senioren/masters atleten aan de bak. Wij hadden geluk met het weer, de zon kwam erbij met nog wel een stevige wind, die we mee hadden op de 100 meter. Dat hielp mij niet echt; ik werd dik laatste achter Uli en Menno. Ook bij de 400 meter, ver en kogel (het laatste nummer uiteraard gewonnen door Danny), waren Uli en Menno sterker dan ik. Maar meedoen is belangrijker dan winnen!
Er waren in totaal 115 atleten op deze bijzondere clubkampioenschappen. Mooi dat dankzij het bestuur en de jury van Nea we in corona-tijd toch konden sporten. Ook Olivier en Ray waren weer top. Vanonder hun tentje zorgden zij er voor dat de elektronische tijd bleef werken en dat ging vlekkeloos. Ik moest denken aan ruim 30 jaar geleden, toen was de tijdwaarneming iets minder zorgvuldig… De rookpluim van de starter zou destijds door de harde wind en regen niet goed te zien geweest zijn voor de klokkers met analoge stopwatch, die honderd meter verderop zaten op de ijzeren jurytrap. Deze trap, gemaakt door wijlen Flip van Doorn, als vrijwilliger op vele fronten actief geweest bij Nea, staat nog steeds op het Nea-complex.

Vorige maand las ik in de krant dat er bommen gevallen waren op het vliegveld van Asmara (de hoofdstad van Eritrea) vanuit het grensgebied met Ethiopië. Ik dacht meteen aan mijn vrienden in Asmara, maar niemand was gewond of erger (voor zover ik heb gehoord ) en ze moesten enkel die dag binnen blijven. Via Messenger kan ik soms contact met ze hebben. De bevolking heeft het door corona al veel zwaarder om te overleven dan wij hier en dan nu ook nog bombardementen. De berichten van atleten zoals Merhawi en Henok blijven positief, dus moet ik dat maar ook zijn. Ik hoop dat het rustig blijft, want vanuit Ethiopië zijn er al veel mensen op de vlucht naar Soedan. De atleten die ik nog via Messenger van trainingsschema's voorzie nodigen mij uit, om als corona voorbij is weer gauw naar Eritrea te komen, voor het grote doel de Olympische spelen in Tokio. Laten we hopen dat ook het conflict aan de grens gauw over is.

Nu is 2020 bijna voorbij, een jaar wat wij niet snel zullen vergeten door Covid-19. Laten we hopen dat we volgend jaar weer wat vrijer zijn om samen te bewegen op onze mooie atletiekbaan. Atletiek is een mooi middel om gezond te blijven, maar zolang we nog geen injectie ervoor hebben gekregen, blijf voorzichtig, ook in het nieuwe jaar!

Ik wens alle Nea-leden en hun familie en vrienden een gezond 2021!
Wie weet beleven we de feestdagen met sneeuw. In 2017, in de tweede week van december, zag Eritreeër Merhawi Kesete zijn eerste sneeuw ooit (zie onderstaande foto's).
Blijf allen lekker lopen, bewegen, springen in ons mooie vredige Waterland!

 

Ciao,
Veron Forrest Gump

 

 

 

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook