Wat is een ieders leven plots anders geworden. Het coronavirus gaat erg snel rond, maar dat weten jullie allemaal.

Loop (en hoop) doet leven, laten we dat niet vergeten.
Het haalt bij mij herinneringen naar boven uit 2003, toen ik met het Nederlands ultra-team naar Taiwan ging voor de Worldcup 100 kilometer.

Bij binnenkomst in Taiwan kreeg je direct een soort pistool op je hoofd waarmee gemeten werd of je koorts had. Je kon zelf op een groot bord je temperatuur aflezen. Het virus sars, familie van corona, waarde toen rond, dat verklaarde later deze actie. In Tainan, waar we verbleven, zag ik vele mensen met mondkapjes op. Omdat er veel brommertjes met vieze uitlaatgassen rondreden, dacht ik dat het daarom was. Pas nu begrijp ik, veel meer dan in 2003, hoe ernstig een virus kan zijn.
Ondanks dat het met 28 graden erg warm was, liep ik in Taiwan wel goed. Al was het geen toptijd; door de zware weersomstandigheden deed ik 8 uur en 3 min over de 100km. We werden als Nederlandse ploeg 1e bij de Masters! De beker daarvoor moeten we nog steeds ontvangen, die had een Italiaanse bobo in zijn bezit. Het is veiliger om die nu maar daar te laten…

In deze tijd is het, nog meer dan anders, belangrijk goed voor jezelf te zorgen. Niet roken, gezond eten en regelmatig bewegen. Hardlopen kan en mag gelukkig nog steeds (mits je je daarbij aan de huidige regels houdt!) Dat is het mooie van onze oersport, het kan altijd en overal. Lopen doen we al vanaf het begin van de mensheid. En nu blijkt het lopen ook nog te helpen om het hamsteren te verminderen! Ik las dat in een stuk van Erik Scherder, hoogleraar neuropsychologie en groot pleitbezorger van bewegen. Dus weer een extra reden om te lopen!
Bewegen is altijd goed voor ons als mens geweest en nu helemaal. Het is de mooiste welvaart in het leven, niet alleen in Europa, ook in Afrika.

Zondag 15 maart had ik mijn Nederlandse vriend in Kenia, Piet de Peuter, aan de telefoon. Alle scholen waren daar nog open, niks aan de hand. Een dag later waren alle scholen en trainingskampen dicht. Ik houd mijn hart vast, want de voorzieningen daar zijn een stuk minder en de gezondheidszorg is lang niet zo georganiseerd als hier.

In Eritrea was tot 20 maart nog geen corona (voor zover bekend), dit vernam ik van een paar atleten waar ik schema’s voor maak. Ze maakten zich ongerust over wat er hier gebeurt. Ik schreef ze dat ze hun handen goed moeten wassen en geen handen moeten schudden. Een probleem in Eritrea is dat ze daar samen van één groot bord eten, met hun handen. Nu kunnen ze dit maar beter niet doen, want als het virus ook daar komt/is, dan zal het zich op deze manier heel snel kunnen verspreiden. Zo kon ik ze een beetje waarschuwen, maar ik maak mij grote zorgen om alle arme mensen in alle landen, die minder zorg kunnen krijgen...

Nu even terug naar de tijd dat we nog wedstrijden konden lopen.
Op 8 maart jl. werd voor de eerste keer de Nea Purmer Run georganiseerd op de Baanstee Noord. Dit als nieuwe loop, na maar liefst 40 jaar Munnikloop.
Ik liep de Kees van Rijn Memorial 5 km. Het startschot werd gegeven door de vrouw van Kees, en moeder van Marcel en Martijn die ook meeliepen. In het shirt "Voor Kees" won Martijn soeverein, dat was een mooi moment voor de familie en vrienden van Kees. Op de Facebookpagina van Nea zie je de foto’s en uitslagen.
De 10 km werd gewonnen door Bouke Bouma (Av Edam). Zijn vader Bert was ook een sterke atleet, die helaas ruim 2 jaar geleden op te jonge leeftijd is overleden. Toen ik dat aan Martijn vertelde zei Martijn dat het geen toeval kon zijn dat Bouke en hij hadden gewonnen.
Op de 5 km werd ik 3e, net als 40 jaar geleden op de 1e Munnikloop, ook dat was toevallig.

In februari waren er in Apeldoorn de nationale indoorkampioenschappen voor junioren. Hier behaalde Eline Mast bij de meisjes A op de 800m een bronzen plak in een pr van 2.16.34! Na een blessureperiode van Eline is ze met deze geweldige prestatie weer helemaal terug! Ook onze junioren Alyshia, Sheralda en Raoul waren naar het verre Apeldoorn afgereisd, voor mooie prestaties. Allemaal gefeliciteerd!
De uitslagen kun je vinden op de website atletiek.nu. Dat is nu weer een pluspuntje van corona: wat meer tijd om deze rustig te lezen.

Toen ik begon met deze column, keek ik met een schuin oog naar het nieuws en hoorde ik dat door het coronavirus vele sportwedstrijden zijn afgelast. Ja, rare tijden......zijn we dan toch niet zo onverslaanbaar? Ja, dat weten wij als atleten maar al te goed, maar blijf vooral toch lekker sporten. Dat is de beste manier om je weerstand op peil te houden.

Om toch een positieve draai te geven aan deze column... dankzij tuberculose (geen virus, maar een bacteriële infectie van de longen) ben ik op de wereld gekomen. Mijn vader liep tbc op in de oorlog. Om daarvan te herstellen moest hij in 1946 naar Davos in Zwitserland, naar het Nederlands sanatorium. Daar werkte mijn (Zwitserse) moeder. Vele mensen stierven vroeger aan tbc. Mijn vader liet zien dat het beste medicijn de liefde was!
Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn vader bang was mij de tbc over te brengen, en hij hield daarom vaak afstand. Zelfs dan hoorde ik zijn zware ademhaling. Daarom ben ik zo blij dat ik kan lopen en snap ik niet dat mensen roken. Schone zuurstof is zo belangrijk!

Ik wens jullie allemaal veel kracht en volharding! Houd gepaste afstand, probeer zolang het mag en kan te bewegen, zodat je in goede conditie blijft. Deze periode is ook een race, met een tegenstander die we niet kunnen zien. Doe rustig aan en pas goed op jezelf en je naasten. Het sociale zal het winnen van het asociale!

 

Ciao, Veron

 

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook