De afgelopen drie weken verbleef ik weer in Kenia. Deze weken stonden dit keer vooral in het teken van wedstrijden.

Samen met Piet was ik op 11 en 12 juni in Nairobi, waar selectiewedstrijden werden gehouden voor de WK Youth (16/17 Jaar) die plaatsvinden in Donetsk (Ukraine) van 10 tot 14 juli.

Twee meisjes van onze meisjesschool (gebouwd door Stichting Samen Succes in Keringet) presteerden zeer goed en plaatsten zich voor Donetsk: Roosflyne (2km steeple in 6min 12 sec) en Mercy (3 km in 9min 12 sec)!

Ook Robert Biwott wist zich te plaatsen voor Donetsk: hij liep de 1500mtr in 3.38. Leuk om te vermelden is dat Piet Robert drie maanden geleden heeft ontdekt bij schoolwedstrijden. Robbert werd begeleid door zijn leraar David Langat. Robbert zijn ouders zijn vroeg gestorven en David ontfermt zich al jaren over (onder andere) Robbert.

 

Robert liep vorige maand in Japan (voor het eerst in zijn leven ging hij met het vliegtuig en dan meteen zo ver...) een 800m wedstrijd in 1.46 en werd daarmee knap tweede. Ik vroeg Robert wat hij zoal had gegeten in Japan. Bleek dat hij alleen maar bananen had genomen, omdat hij al het voedsel daar zo vreemd vond!
Robert heeft inmiddels een contract bij Global Sports en Adidas en daarmee gaat er een compleet nieuwe wereld voor hem open! Hij verdient ineens veel geld en dat moet goed worden begeleid. Wij denken dat Robert een succesvol atleet kan gaan worden, dus let goed op die naam!

Vrijdag 14 juni waren Piet en ik aanwezig bij baanwedstrijden in Nakuru. Als je bij deze wedstrijden vooraan eindigde, mocht je naar de Nationale Kampioenschappen, die een week later werden gehouden in Nairobi.
In het kleine knusse stadion werden Piet en ik al gauw gestrikt door de organisatoren om te time keepen. Enige probleem: er waren niet genoeg stopwatches. Gelukkig heb ik al sinds ik loop vanaf 1979 altijd een horloge om met stopwatch, dus van 09.00 tot 15.00 zat ik te klokken (Piet niet, hij heeft als een echte Keniaan, nooit een horloge om).
Op de 10 km deden wel zo’n 30 lopers mee, sommigen werden gedubbeld en dat leek me voor het klokken niet echt makkelijk. De gedubbelden moesten echter de baan verlaten en dat is wel erg sneu als je van ver bent gekomen. Veel Keniaanse atleten reizen een halve of hele dag om mee te kunnen lopen. Het leven is –op vele fronten- echt hard in Kenia. Het maakte het klokken voor mij wel wat makkelijker…

Het met de hand klokken riep bij mij allerlei oude Nea-herinneringen op. Ik dacht vooral aan de kortere sprintnummers. Het kwam bij Nea nogal eens voor dat iemand van de jury voor de nummer 1 een minder snelle tijd had dan was geklokt voor de nummer 2. Dit werd op creatieve wijze opgelost: onder leiding van de “chef tijd” werd er wat gediscussieerd, onderhandeld en tijden geruild, terwijl al te nieuwsgierige atleten op luide toon op afstand werden gehouden!

Voor de atleten van het Keringet-trainingskamp waren er successen bij de selectiewedstrijden: Jacqline (5 km), Vicotti (800 m) en Joan (3 km steeple) wisten zich te plaatsen voor de Nationale Kampioenschappen.
Op de avond van 14 juni, net voor het donker werd (het is nogal gevaarlijk rijden in het donker; auto’s zonder verlichting, die ook nog eens erg hard rijden) kwamen Piet en ik aan in ons geliefde Keringet. We werden weer warm onthaald door de meisjes van het trainingskamp.
Ook waren Lisa en Lana, studentes van de universiteit in Middelburg, in het meisjeskamp. Lisa en Lana waren met mij meegevlogen vanuit Nederland om drie weken mee te lopen op de meisjesschool en het trainingskamp. In oktober geven zij een presentatie op hun universiteit en organiseren ze een hardloopwedstrijd om geld in te zamelen voor de meisjesschool.

Lana en Lisa werden door Levina, manager van de school, drie weken lang begeleid. Levina liet ze niet alleen de school zien, maar nam ze ook mee naar familie en naar kleine bedrijfjes, dus ze maakten het echte leven van Kenia mee.
Voor de studentes was de trip een enorme ervaring. Ik heb geen enkele wanklank van ze gehoord. Je behoefte doen in een wat minder schoon toilet of iets eten wat je nog nooit hebt gegeten....je moet er even doorheen maar dat deden ze met verve!

De eerste avond in Keringet sliep ik heerlijk rustig in ons houten hutje, ondanks de harde regen ‘s nachts op het golfplaten dak. Ik dacht even dat ik aan het kamperen was in Zwitserland, met mijn tentje in de bergen!
Manager Levina was jarig op 17 juni. De kinderen kregen ‘s avonds een biscuitje en een flesje fris, dat is een geweldige traktatie voor ze! Er werd hardop gezongen voor Levina, die vaak als een moeder voor de meisjes is. Sommige meisjes hebben al vanaf heel jong geen moeder meer. Later op de avond was er zelfs een verjaardagstaart (door Lana en Lisa geregeld in Nakuru, een stad 2 uur van Keringet). De taart werd door de ouderen van het kamp verorberd in het nieuwe guesthouse (van steen!). Dit heb ik laten bouwen naast ons houten hutje, zodat mensen uit Europa altijd welkom zijn om Kenia te ontdekken op een pure, niet commerciële, sportieve manier!

Op deze dag liep ik ook met Lana en Lisa rustig hard op de sintelbaan van Keringet. Vooral rustig, want je zit op 2700mtr hoogte! We waren populair bij de vele schoolkinderen (de sintelbaan ligt bij een schoolcomplex) die steeds met ons stukjes meeliepen! Wie weet liep er wel een toekomstig Olympisch Kampioen tussen...
Ik bleef deze keer helaas maar kort in Keringet want ik vertrok met Piet op 19 juni alweer naar Nairobi voor de Nationale Kampioenschappen, waar Jacqline, Joan en Vicotti moesten aantreden. Voor Vicotti ben ik erg blij wat zij dit jaar al heeft gepresteerd. In december maakte zij iets vreselijks mee: drie jongere en een oudere zus van haar kwamen om bij een busongeluk, en ze had al geen ouders meer. Het hardlopen helpt Vicotti bij het verwerken van haar verdriet, ik zie dat het haar goed doet.

In Nairobi (ik ben veel liever in Keringet vanwege de schonere lucht en de rust) duurden de kampioenschappen drie dagen in het grote, ongezellige Kasarani-stadion, waar bijna geen publiek is. Het stadion ligt buiten Nairobi en de gewone mens uit Nairobi moet al gauw 50 eurocent betalen voor vervoer naar het stadion. Dat lijkt niet veel, maar voor de gemiddelde Keniaan is dat een maaltijd! En dat is toch weer een dag overleven.

Uiteindelijk haalde Joan op de steeple de finale niet en ook Vicotti sneuvelde in de series (met wel een mooie 2min 10sec) op de 800 m.
Jacqline haalde wel de finale 5 km en daar werd ze mooi derde in 16.04, met een laatste ronde in 62 sec! Jacqline is helemaal terug nadat ze er bijna twee jaar uit is geweest met een enkelblessure.
Ik ben nu weer even in Nederland, maar vertrek volgend week naar Donetsk voor de WK voor de jeugd, om onder andere de atleten Mercy Chebwogen, Roosflyne Chepngetich uit het meisjestrainingskamp en Robbert Biwott bij te staan. Daarnaast waarschijnlijk ook nog een paar Eritrese atleten, die ik hardloopschema’s geef via de mail.
In juli zijn er ook nog de trials (selectiewedstrijden) in Nairobi (waar ik niet bij zal zijn) voor de WK in Moskou. Daar hadden we drie kandidaten voor: Faith Chepngetich op de 1500mtr (zij heeft dit jaar al het nationale record verbroken in 3.56.98), Gilbert Kirui op de 3km steeple (pr van 8.09) en zijn broer Geoffrey Kirui op de 10 km (pr 26.55 sec). Tot Geoffrey’s -en ook ons- grote verdriet is inmiddels vastgesteld dat Geoffrey een paar gebroken tenen heeft opgelopen tijdens een ritje op de motor. Hij gaat hiervoor geopereerd worden in Nijmegen en is zeker 9 maanden uitgeschakeld. De grote vraag is of dit het einde van zijn carrière gaat betekenen…
Voor Geoffrey hopen we uiteraard het allerbeste.
Verder gaan we zoveel mogelijk genieten van een spannende, boeiende, atletiekrijke zomer!

Tot slot wil ik nog graag een oproep doen voor loopkleding/schoenen waar je van af wilt. Ook al zitten er gaten in en is het versleten, dat maakt allemaal niet uit. De mensen hier zijn met alles blij! Vooral kleinere schoenmaten kunnen we heel goed gebruiken!
Je kunt mij bellen op 0299-426989 / 06-19552983. Indien nodig haal ik het graag op!

 

Mzuri sana

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook