Op 14 februari vertrok ik weer naar mijn geliefde Kenia.

Jos Hermens (van Global Sports en zelf ook geen onverdienstelijk atleet) vloog ook mee. Global Sports is sponsor van het trainingscomplex voor de meisjes (door het betalen van o.a. het eten en het reizen).

Jos vloog naar Kenia omdat er op 16 februari de Nationale crosskampioenschappen waren in Nairobi. De atleten die bij de eerste 6 eindigden plaatsten zich voor de Wereldkampioenschappen cross die gehouden worden in Polen op 24 maart.

Met veel bagage voor de atleten, kwam Jos maar moeizaam door de Keniaanse douane. Zelf kwam ik, met veel 2e hands hardloopbagage, er makkelijker doorheen; ik laat altijd meteen een folder van onze stichting Samen Succes zien, en in combinatie met wat kreten Engels (“building schools for children, non profit!) leidt dat meestal tot een makkelijke doorgang.
Jos vroeg meteen paar folders van me…

De wedstrijden in Nairobi werden een groot succes voor onze atleten! Bij de meisjes werd Faith Chepngetich kampioen, Roosflyne werd 3e en Mercy Chebwogen (net ziek geweest) eindigde als 8e. Bij de vrouwen werd Beatrice Mutai 5e en bij de mannen behaalde Geoffrey Kirui de 3e plaats. Al deze atleten uit het kleine dorpje Keringet plaatsten zich daarmee voor de Wereldkampioenschappen cross in Bydgosz (Polen) op 24 maart. Mercy kreeg een wildcard omdat ze vorig jaar de 3 km won op het WK junioren in Barcelona.
Toen we de volgende dag in het donker in Keringet aankwamen (voor mij weer na ruim een half jaar), werd er volop feestelijk gezongen door de achtergebleven meisjes/vrouwen.

Door dit succes moesten er veel zaken geregeld worden, want coach Charles moest als assistent-coach aan de slag in Embu, waar alle geselecteerde atleten voor Polen vanaf 19 februari voor vijf weken het nationale trainingskamp in moesten.
Vriend Piet (van Samen Succes) die naar Ethiopië zou gaan met Jos Hermens, om te kijken of we daar ook scholen gaan bouwen, moest nu in Keringet blijven, om toezicht te houden op het meisjeskamp. Meisjes moeten toestemming vragen om van het kamp af te gaan, want in Kenia kan er altijd iets gebeuren. Assistent-coach Kibaru en ik gaven de andere meisjes trainen, om 06.15 en 17.00 uur. Ook begeleidden Piet en ik de jongens (Michael Mutai op de lange afstand en Gilbert Kirui 3km steeple) die buiten het kamp wonen.

Op zondag 3 maart was coach Charles met onze atleten even terug uit het trainingskamp, in verband met stemmen voor de verkiezingen. Er werd die dag op de atletiekbaan, gelegen op 2700 meter hoogte, een onderlinge selectiewedstrijd gehouden voor een definitieve selectie in Nairobi op 9 maart voor de Afrikaanse jeugdkampioenschappen in Nigeria (28 maart). Vijf atletes plaatsten zich voor Nairobi.

Op 4 maart waren de verkiezingen in Kenia. Vijf jaar geleden was er bij de laatste verkiezingen veel geweld, met zeker 1500 doden en vele duizenden vluchtelingen. Velen daarvan wonen nu nog in tenten, nadat hun hutjes platgebrand waren. Ons was, als Nederlanders, geadviseerd op 4 maart niet buiten het meisjeskamp te gaan. In Den Haag zetelt het Internationaal Gerechtshof waar Uhuru Kenyatta zich nog moet verantwoorden voor het geweld bij de vorige verkiezingen. In Keringet stemmen de meeste mensen op hem. Piet en ik zaten dus een paar dagen lekker voor ons hutje in de zon een beetje te lezen (maar ook de administratie voor de Stichting te doen) en te relaxen en hadden zo even een vakantiegevoel!

Woensdag 6 maart ging ik op bezoek bij Michael Mutai (die in de Amsterdam Marathon van 2012 zo goed Michel Butter hielp naar een tijd in de 2uur en 9 minuten. Van het verdiende geld kon Michael zijn houten huisje afbouwen). Michael liep ‘s morgens een lange duurloop van 42km in 2u55min.
Ik ging mee achterop de motor om Michael van drinken te voorzien. Het was een hele belevenis op die motor (zonder helm!). Tijdens lange beklimmingen over stoffige rotspaden konden we Michael (en zijn 2 maatjes Isaac en Bernard) soms niet eens volgen. Bij Michael is het heel mooi om te zien hoe hij zijn leven inmiddels heeft opgebouwd (ik heb het gefilmd dus het is gauw te zien!).
Op 7 maart vertrokken we in een busje richting Nairobi, voor mij alweer tijd om afscheid te nemen, wat velen meestal niet leuk vinden! Ik ben vaak de “daktari“; ik verschaf paracetamol, verzorg wondjes met betadine, maar voorzie de atleten ook van Dextro, waar de meesten dol op zijn.
Vol vertrouwen reden we naar Nairobi waar op 9 maart de selectie zou zijn voor Nigeria. Halverwege kregen we echter een telefoontje van hoofdcoach Charles dat de Keniaanse Atletiekfederatie de wedstrijd had afgelast in verband met de verkiezingen. De uitslag was namelijk nog steeds niet bekend en men was bang voor geweld.
De meisjes keerden teleurgesteld terug naar Keringet. Ze hadden een ritje van 6 uur voor niks gemaakt! In Kenia kan je een plan hebben maar ik weet inmiddels dat het vaak anders loopt dan gedacht…

Piet, Levina (zij is manager van de meisjesschool en woont in t weekend in Nairobi bij haar zoontje) en ik reden in een verder leeg busje door naar Nairobi. Zo luxe hebben Piet en ik in tien jaar tijd nog nooit gereisd!
Al met al was het weer een bijzondere ervaring in Kenia, met vele hoogtepunten maar ook minder leuke dingen. Zo zaten Piet en ik op een avond in ons hutje (als ik ‘s avonds in het donker mijn tanden poets buiten, zie je ongelooflijk veel sterren, soms zie ik zelfs een vallende ster, prachtig en oh, wat zijn we nietig). We hoorden lawaai, zochten onze zaklantaarn, maar die was niet te vinden. Piet pakte een houten knuppel (die hebben we standaard in ons hutje, we moeten toch de meisjes beschermen!), ik er achteraan (Piet is een stuk groter en iets moediger…) met mijn mobieltje voor een beetje licht. We zagen een man die blijkbaar op weg was naar de meisjes gelukkig wegvluchten! Piet stroffelde tegen een kooi van gevlochten takken en in ons hutje zagen we dat zijn onderbeen onder t bloed zat; hij had een diepe wond tot op het bot! In Keringet wisten we geen ziekenhuis in de buurt, en sowieso hadden we geen vervoer. Ik mocht dus weer als dokter optreden: betadine, verband, pijnstillers. Het werd een nacht met weinig slaap. De volgende dag kwam Levina en zij kende een dokter in Keringet die de wond kon hechten. Zo werd Piet toch nog professioneel geholpen!

Tot slot: probeer allemaal te kijken (Eurosport, Belgie, Nederland?) naar de WK cross op 24 maart en let goed op Faith, Roosflyne, Mercy Beatrice en Geoffrey. Wie weet haalt één van deze Keringet-atleten een medaille, dat zou echt geweldig zijn!


Kwaheri!

 

 

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook