Het is alweer de laatste dag van januari als ik met deze column begin (wat nog niet wil zeggen dat het op deze dag afkomt; ik ben namelijk nogal traag met schrijven en inmiddels ook met lopen!).

In mijn vorige column (december 2012) had ik het nog over woeste plannen om ter viering van mijn 50e verjaardag een rondje IJsselmeer te gaan lopen.

Een stukje schrijven is vele malen makkelijker heb ik gemerkt, want alle plannen moesten helaas geschrapt worden door een peesblessure. Die blessure leidde er zelfs toe dat onze zielige kerstboom voortijdig het huis uit moest (al op 10 januari in plaats van pas in februari of maart!), aangezien ik op het laatste moment besloot om mijn verjaardag te vieren met een feestje thuis, in plaats van met het lopen van het rondje IJsselmeer. Behalve binnen, werd er ook buiten, in de tuin, gefeest, rondom een kampvuurtje. Piet was daarbij de “vuurmeester”, precies zoals wij het in Kenia voor ons eigen hutje ook vaak doen.

Op Valentijnsdag vertrek ik weer naar mijn geliefde Kenia. In 2003 kwam ik er voor het eerst en ik voelde mij er meteen thuis: de warmte, veel lachende mensen ondanks dat ze weinig tot heel weinig bezitten, en de natuur.

Mijn eerste binnenlandse trip was met een busje van Nairobi (de hoofdstad waar je met de grote vogel vanuit de Westerse wereld landt) naar Eldoret. De eerste uren ‘s morgens was er een flinke file. Er rijden heel veel echt oude auto’s rond. Ik heb daar nota bene zelf nog aan meegeholpen: ik begon in 1981 samen met mijn vader een autosloperij. Oude barreltjes die hier van de weg af moesten, mochten in Afrika nog rustig rond pruttelen -of juist snel rond racen- en zo zat ik dus in een vieze blauwzwarte rook, eigen schuld!
De chauffeur, waar ik naast zat, begon ineens hard uit het raampje te schreeuwen (deze vriendelijk ogende meneer was plotseling niet zo vriendelijk meer). Hij schold tegen een jonge jongen in oude, versleten kleding die met een stok in zijn hand liep om zijn magere koeien in de gele grasberm te houden.
Massai jongenIk vroeg de chauffeur " is there a problem?" (Kenia is een Engelse kolonie geweest dus met mijn steenkolenengels kan ik mij aardig redden). Ik kreeg als antwoord dat het een Masai is en het heel stom is om daar met zijn koeien te lopen...
Voor ik naar Kenia ging had ik al veel gelezen over Afrika. Ik wist dat de Masai een van de eerste (nomaden)stammen was in Kenia. Eerst verbleven ze vooral in het noorden, waar ze zich ieder jaar steeds weer verplaatsen, om voor de koeien op zoek te gaan naar nieuw grasland. Door onder andere kolonisten moesten de Masai zich aanpassen (lees: settelen) en werden ze verder naar het zuiden (richting Nairobi) verdreven.
Ik besloot de chauffeur maar niet vertellen dat de Masai, als eerste bewoners van Kenia, misschien toch meer rechten hebben. Het hele busje dacht er net zo over als de chauffeur, dus hield ik (wijselijk of niet) mijn mond en keek vol bewondering naar de stoere Masai hoeder en kreeg tegelijkertijd spijt van mijn auto-exportverleden...

Over geur en rook gesproken, ik liep net, zoals vaker, langs de Purmerdijk waar de historische woonboten liggen. Altijd ruik ik daar de rook van de houtkachels en dan loop ik met mijn gedachten in Kenia, in Keringet waar ik nu ook weer voor een aantal weken naar toe ga. Ik ga op de meisjesschool (zie www.helpmbara.nl) wat lessen geven (wereldles) en de atleten begeleiden (zowel meisjes als jongens).

Op 16 februari zijn er in Nairobi de Nationale crosskampioenschappen. We hebben o.a. Faith, Mercy en Roosflyne bij de meisjes als kanshebsters. Als ze bij de eerste vier weten te eindigen mogen ze naar de Wereldkampioenschappen Cross in Polen (op 24-03-2013 te Bydgoscz). Bij de mannen maken Geoffrey en bij de jongens Gilbert (broertje van Geoffrey), Evans en twee Peters misschien een kansje voor de WK cross.
Ik zal in Nairobi de wedstrijden proberen te filmen. Ik ga zeker ook filmpjes maken en foto’s nemen in Keringet op school en tijdens trainingen. Onderstaand vast wat foto's van de school.
Het huisje van Michael Mutai is af, dus ook dat zal ik vastleggen, zodat ik dat hier in een volgende column kan laten zien!

Schoolkinderen in Keringet School in Keringet

Michael mocht op 20 januari jl. in Mumbai (India) 30 kilometer haas zijn op de marathon, samen met de Eritrese atleet Mulue Andom (ik maak ook loopschema’s voor een paar atleten uit Eritrea, een land boven Ethiopië, waar zacht gezegd geen democratie heerst).
Het mooie van onze sport is dat het bindt! Ik heb tegen Michael gezegd dat hij Mulue met adviezen over hazen kon helpen, omdat hij ervaring heeft met Amsterdam, Hamburg en Keulen. Michael en Mulue hebben vervolgens goed samen gewerkt. Michael heeft tot 30km gelopen en Mulue zelfs tot 32km (30km was de afspraak). Met de verdiende € 1000 kan Mulue zichzelf en familieleden
voorlopig voldoende eten geven! Met mijn vriendenstichting Samen Succes zijn we al aan het denken over het bouwen van een schooltje in Eritrea en dus ons werkgebied uit te breiden (oef, volgens mij is mijn leven te kort met alles wat ik nog wil…).

Ik wens alle Nuttig en Aangenaam (en) Volharding atleten een goed seizoen, en ik zie jullie als t weer wat meer voorjaar aan het worden is! Voor de drie Ultra Volhardingers, die op Texel de 120km gaan lopen, heb ik een tipje:
Robert, Olivier en Edwin, als het even moeilijk gaat in de trainingen en op 1 april tijdens de wedstrijd, denk aan de eerste mensen die vanuit Afrika (al enige duizenden zoniet 100000 jaren geleden) rechtop gingen staan en heeeeel lang moesten lopen om te blijven bestaan. Met heel veel volharding lukte ze dat, dus ik heb er vertrouwen in dat het jullie ook gaat lukken. Ik zal er zijn die dag om jullie toe te juichen!

 

Kwaheri!

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook