Michael Mutai, de Keniaan die onlangs bij mij in huis vertoefde, heeft zijn haaswerk voor Michel Butter tijdens de marathon van Amsterdam goed gedaan!

De spanning was vooraf toch wel hoog bij mij. Op zaterdag 20 oktober brachten Jesper (mijn zoon), Piet (net als ik van de Stichting Samen Succes) en ik, Michael naar het hotel waar alle topatleten verbleven. Daar aangekomen vroeg Valentijn Trouw (van Global Sports, een organisatie verantwoordelijk voor het atletenveld) aan mij of Michael wel 35km kon hazen. Ik zei dat dit uiteraard zou gaan lukken! Het was zaterdag prachtig weer en dat zou zondag ook zo zijn...

‘s Nachts schrok ik wakker van de regen en harde wind. Ik kon meteen niet meer slapen, het leek wel of ik zelf de marathon ging lopen. Jaren geleden, toen ik nog jong was en zelf regelmatig wedstrijden deed, sliep ik van de zenuwen altijd slecht voor een belangrijke wedstrijd. En nu gebeurde me dat dus weer! In de pers was vooraf uitgebreid aandacht besteed aan de aspiraties van Michel Butter. Hij gaf duidelijk te kennen grootse plannen te hebben, door onder de 2.12 te willen lopen. Volgens hem moest dat gaan lukken, mede vanwege de goede hazen! Er lag dus wel wat druk op Michael…

 

Op zondag 21 oktober gingen alle helden in de marathon van start onder redelijke weersomstandigheden: een pittige zuidoostenwind maar het was gelukkig droog! Wij, Jesper, Piet en ik zaten met onder andere de jongere medewerkers van Global in het Olympisch Stadion, de wedstrijd voor de tv te bekijken. Pietje (die zelf ooit 2.18 liep op de marathon) en ik nogal gespannen en aan de buis gekluisterd, maar Jesper was relaxed en haalde regelmatig lekkere hapjes voor ons!

Bij de doorkomst op 21 km, in 1uur 05min en 10sec, haakte de eerste haas af (Tom Wiggers, een vriend van Michel Butter). Ze lagen met die tijd mooi op schema, maar het zwaarste gedeelte tot 33km, merendeels tegen de wind in, moest nog komen.
Amsterdam Marathon 2012De overgebleven hazen, Michael en Nicolas Kiprono (atleet uit Oeganda) deden hun werk tot 30km goed samen, daarna moest Michael het alleen doen.
Michael redde dit nog tot 33km, toen was hij echt op! Zijn benen waren verkrampt door de kou en door het lopen op harde achtergrond. Michael is die ondergrond (nog) niet gewend. In Keringet, waar hij vandaan komt, heb je voornamelijk zachte (aarde)ondergrond om op te lopen. Op de hoofdstraat ligt weliswaar asfalt, maar door de racende auto’s (veelal met slechte remmen) is het levensgevaarlijk om daar te trainen.

Na het haaswerk van Michael, liep Michel heel sterk door, met gelukkig de wind merendeels in de rug. Hij finishte in een geweldige tijd van 2.09.58, de derde Nederlandse tijd ooit! Michel blij, Michael blij, wij blij!
Michael reed met ons mee terug naar Purmerend en ging gezellig mee naar mijn jarige nichtje. Daar ging hij aan de pizza, voor het eerst in zijn leven!

De volgende ochtend, de dag waarop Michael terug naar Kenia ging, kwam Michael ’s ochtends naar beneden en zei "no leg pain"! Ik liet hem de mooie voorpagina van de sport in de Volkskrant zien, met daarop een prachtige foto met M en M! Een glunderende Michael nam de pagina mee, om die op te hangen in zijn nieuwe huisje/hutje, dat hij nu kan gaan bouwen van de ongeveer 2000 euro die hij verdiend heeft door het hazen in Keulen en Amsterdam. We voelden ons beiden gelukkig!

Wegens andere afspraken, kon ik Michael niet zelf naar Schiphol brengen, maar gelukkig waren Edwin Otto (NEA lid en collega ultraloper) en Pietje (die geen rijbewijs heeft) wel in de gelegenheid hem weg te brengen. We hadden Michael meer dan 46kg bagage meegegeven (veel meer dan wat is toegestaan). Die bestond onder andere uit tweedehands hardloopschoenen en kleding voor de meisjes en jongens in Keringet (dus iedereen die zijn hardloopschoenen of kleding wegdoet... geef het alsjeblieft aan mij of geef het af bij NEA!).
Het lukte Piet en Edwin om alle bagage er doorheen te krijgen. Dat is altijd maar weer de vraag en een spannend moment, waarbij je afhankelijk bent van de welwillendheid van het luchtvaartpersoneel!

Edwin heeft dit jaar via zijn werk (de ING bank) ervoor gezorgd dat onze stichting Samen Succes 10.000 euro heeft gekregen! Hiermee konden we nog twee klaslokalen bouwen voor de meisjesschool in Keringet!
Als jullie allemaal weten hoe gelukkig de mensen in Keringet met de school zijn... Dat is nauwelijks te beschrijven, maar echt heeeeel gelukkig! En dat, dankzij mensen die wat over hebben voor de minder bedeelden op aarde!

 

Kwaheri!

Volg ons op Twitter
Praat mee op Disqus
Volg ons op Facebook