De maand mei is alweer om en hoe: 18 graden met volop zon, heerlijk weertje om te sporten. Ik heb de zon voor jullie meegenomen uit Eritrea!

Ik vloog deze keer via Cairo en daar kwam ik toevallig Zersenay Tadesse tegen.
Zersenay is wereldrecordhouder op de halve marathon, met een tijd van 58 min 23 sec (gelopen 21-03-2010 in Lissabon). Zersenay nodigde mij uit om bij de Burger King te eten, zou dat het geheim zijn van zo hard lopen?

lust en leven mei 2018 TeamEritrea

We vlogen samen in een halfvol vliegtuig naar Eritrea, pratend over, jawel, hardlopen. Midden in de nacht kwamen we aan op het kleine donkere vliegveldje in Asmara. Daar kwam Ghirmay Ghebreslassie mij ophalen in zijn grote auto, samen met de jonge atleten Henok en Kokob. Ik werd weer warm onthaald, na bijna een jaar afwezig te zijn geweest.

Het grote doel deze keer was Ghirmay te helpen aan een goede prestatie in de marathon van Londen. Het leven voor Ghirmay is er, na zijn grote overwinningen in Beijing 2015 (wereldkampioen marathon) en New York marathon 2016, niet makkelijker op geworden. Zijn laatste prestaties in 2017 waren veel minder, door o.a. te veel drukte in zijn sociale leven en daarbij te weinig rust in de trainingen. Ghirmay is zich hier nu meer bewust van, dus we gingen vol goede moed trainen voor Londen. De trainingen gingen beter dan ooit, er waren ook voldoende rustige trainingsdagen. Soms mocht hij even knallen, bijvoorbeeld een 30 km in 1 uur 34 min. Hij deed deze training samen met zijn trainingsmaatje Ferej Hamid die vorig jaar over stapte van de 1500 mtr en nu traint voor de Asmara marathon op 20 mei. Ferej liep die 30 km in 1 uur 37 min.

Ik sliep met Ghirmay en Ferej in het sporthostel, waar ik vaak verblijf, bij de atleten. Zelf liep ik regelmatig hard, nou ja hard... op het kunstgrasveld van de voetbalbond. Dat ligt vlak achter het hostel, en enkel ik mocht daar lopen! Het werd bewaakt door militairen, zij zaten vaak in de dug-out mij aan te moedigen. Een oude blanke man zien ze waarschijnlijk nooit rennen op hun veld ...
Rond het kunstgras lopen koeien, geiten en schapen grazend rond. Er is maar weinig te grazen, een zwaar leven voor de beesten.
De laatste dag kwam er een man uit het gebouw van de voetbalbond en vroeg waarom ik hier alleen maar rondjes loop? Ik zei: “Rest for my brain", maar of hij dat begreep?

De Eritreeërs zijn allemaal heel erg aardig, terwijl ze veel problemen hebben, waar wij geen weet van hebben. Soms trof ik ook wat minder aardige mensen. Ik liep (bijna iedere dag langs dezelfde weg, ook in het donker) een keer van mijn hostel naar het centrum van Asmara, langs links van mij voetballende kleine kinderen en rechts twee wat oudere jongens die om geld vroegen (op brutale wijze). Ik liep zonder te reageren gewoon door, en een paar meter verder vlogen wat stenen langs mij heen! Ik draaide om en wees mijn waarschuwende vinger, dat was genoeg. Ik vertelde dit later aan Ghirmay, en hij wilde ze gaan pakken! Ik zei dat dit beter was om niet te doen, “het zijn arme jongens, die denken dat is een rijke blanke, die met het vliegtuig is gekomen. Als we de rijkdom verdelen over de hele wereld, zullen deze toestanden niet gebeuren.” Ghirmay dacht er het zijne van, maar herinnerde waarschijnlijk nog 2013 toen ik hem tweedehands loopschoenen gaf op Schiphol. Hij zei toen: “Ik heb nog nooit een blanke ontmoet die zo om de arme mensen in Afrika denkt!” Nu is Ghirmay niet meer arm en geeft ook hij veel weg. Maar brutaal moet je niet zijn, en stenen gooien al helemaal niet doen!

Big car
Ghirmay’s grote en mooie auto werd drie weken voor de Marathon van Londen gestolen. Ghirmay beklaagt zich bij mij weleens dat er zoveel mensen op hem afkomen, maar dat roept hij ook wel een beetje over zichzelf af. Hij heeft een te dure auto waar hij graag in rijdt. Ik vertelde hem dat als hij een paardenkar zou nemen (je ziet in Eritrea vele mensen op een kar die wordt voorgetrokken door een paard) hij dan niet zoveel op zich af zou krijgen. En op een paardenkar is ook natuurlijker zei ik en we kunnen dan met velen op de kar zitten. Zijn mede-atleten moesten erg lachen toen ik het voorstelde, maar Ghirmay dacht er weer het zijne van. Toen zijn auto weg was, was ie uiteraard boos. Om de sfeer wat te ontdooien, zei ik “als je een paardenkar had gehad zouden ze die dan ook gestolen hebben?” Ghirmay en zijn vrienden moesten hard lachen.
Zijn auto was een dag later al weer teruggevonden. Er rijden niet zoveel van die grote auto’s rond, dat is dan weer een geluk!

 

Paasdag werd ook gevierd in Eritrea, een week later dan hier in Nederland. In Eritrea is het een belangrijk Orthodox Christelijk feest en ik vierde dat bij Ghirmay in zijn appartement, met zijn hardloopvrienden Ferej en Areza. Ze kochten eerst in de ochtend een jong schaap. De schapen worden de dag ervoor in groten getale door boeren en herders naar Asmara gebracht. Twee uur later was het lieve beestje geslacht en aten we in ieder geval vers puur vlees! Als de atleten bij mij thuis in Purmerend zijn koop ik altijd biologisch vlees. Dan vragen ze het verschil met het niet-bio-vlees en moet ik vertellen dat dat vlees (de dieren dus) snel moet groeien voor de verkoop. “Bij ons in Eritrea is alles organic meat” zeiden ze! En dat kan ik enkel maar beamen. En alles wordt gebruikt; de kop en huid gingen naar de magere honden die buiten rondzwerven, voor hen was het ook een feestdag!

Biologisch vlees bij Veron Lust

Londen.....werd helaas een teleurstelling. Ghirmay startte verstandig in de tweede groep. Eluid Kipchoge (Olympisch Kampioen Marathon Rio 2016 en beste marathonloper op de wereld op dit ogenblik) ging hard van start met de andere toppers. 61 min op de halve! De kopgroep ging weg op het wereldrecord. Ghirmay dus niet, hij ging rustiger van start, daar was ik blij om. Helaas kreeg hij na 13 km last van zijn achillespees, en stapte verstandig maar zwaar teleurgesteld uit op 20 km. Tja, dat hoort ook bij de sport, maar Ghirmay heeft in ieder geval geleerd rustiger te trainen en rustiger van start te gaan in een grote race! Hij heeft weer veel bijgeleerd.

Voor mij was Londen een grote overgang van het basic Eritrea naar de luxe van de Westerse wereld, in een prachtig hotel met uitzicht op de Towerbridge. Heel anders dan het sporthostel in Asmara waar ik verbleef. Daar af en toe elektriciteit, soms geen water, en dan in Londen alles in overvloed.
Maar sportvrienden, wat zijn de atleten blij met de hardloopschoenen die jullie geven! Ik krijg zoveel blije gezichten en reacties in Asmara. Na al ruim 15 jaar geeft mij dit nog altijd een goed gevoel. Ik dank jullie allemaal weer hartelijk, ook de Beemstererfgoed Organisatie, waar al een paar jaar na afloop vele tweedehands hardloopschoenen worden verzameld.
Dank, dank!

 

Ciao, Veron Forrest Gump

lust en leven mei 2018 selfie

Evenementen