Van eind februari tot half april van dit jaar bevond ik mij in Eritrea, om daar atleten te adviseren, trainen en coachen voor de aankomende wedstrijden.

Belangrijkste taak was Ghirmay Ghebreslassie voor te bereiden op de marathon van Londen op 23 april. Hoewel de voorbereiding goed verliep, was zijn uiteindelijke prestatie tegenvallend: hij werd slechts zesde in 2.09.57. Het probleem met Ghirmay is dat hij de rust in het lopen zelf en alles daar omheen, nog niet zo goed beheerst. Dit is dan ook een speerpunt in mijn begeleiding aan hem.

 

Ghirmay bekijkt de Zwitserse bergenDe Londen marathon zelf vond ik echt een happening. De avond voor de marathon zat ik samen met Mark Derks (manager van Ghirmay namens Global Sports) en Jos Hermens (directeur Global Sports) aan de warme chocomelk. Dit is bij grote wedstrijden een -ietwat komische- traditie.

Tijdens ons choco-moment werd Jos aangesproken door een man, die mij bekend voorkwam. Al gauw wist ik, dit is Steve Cram! Engels topatleet in de begin jaren 80. Hij was de eerste man die onder de 3min30 dook op de 1500mtr. Ik zag dat destijds op tv, was zwaar onder de indruk en nu stond ie vlak naast me... Ik durfde niet te zeggen hoe ik hem vroeger bewonderde om wat ie had gelopen en ging maar gauw mijn chocomelk opdrinken...

De teleurstelling bij Ghirmay na afloop van Londen was groot. Nadat hij was opgelapt en had gedoucht en gegeten, zag hij dat er uren daarna nog steeds mensen aan het lopen/wandelen waren om de finish te halen. Ik vertelde hem dat veel mensen een wat rustiger tempo lopen dan hij, maar dat dit hen niet weerhoudt van deelname. Velen gebruiken het ook als een middel om geld op te halen, voor goede doelen. Dat vond hij heel mooi om te horen; hij applaudisseerde spontaan en werd weer wat vrolijker.

Op 13 mei liep Ghirmay een 10 mijl, in Bern, Zwitserland en ook daar was ik bij. Als halve Zwitser (mijn moeder is daar geboren en opgegroeid) voelde dat weer als thuiskomen.

Vorig jaar was Ghirmay daar voor het eerst uitgenodigd door organisator Markus Ryffel, die zelf in 1984 zilver won op de 5km tijdens de Olympische spelen van Los Angeles.

We verbleven weer in een luxe hotel met geweldig uitzicht op de prachtige bergen met sneeuw, waaronder de Eiger, Mönch en Jungfrau! Vorig jaar was het steeds bewolkt en konden we de bergen niet zien. Ghirmay vond het prachtig en gaf aan er naar toe te willen. Daar was dit jaar helaas geen tijd voor, maar voor een andere keer staat het op de planning. Ik liet Ghirmay een filmpje zien van de Zwitserse Bergbeklimmer Ueli Steck, die de Eigerwand beklom in de ongelooflijke recordtijd van 2uur 22 min 50 sec! Op YouTube kun je zien hoe Steck dat gedaan heeft. Ghirmay bleef na het kijken volhouden dat het onmogelijk is.
Helaas is Ueli Steck op 30 april jl. op de Mount Everest omgekomen. Hij was daar om een poging te doen voor een record op de hoogste berg ter wereld. Hij is gestorven in het harnas, maar wat een ongelooflijke dingen heeft Ueli gedaan.

Ook Ghirmay is in staat tot bijzondere dingen. Met wat meer rust in zijn trainingen en in zijn leven moet dat er ooit uit gaan komen. In Bern werd hij de winnaar, net als vorig jaar, van de heuvel-(en dus niet berg-)achtige loop.

James, de hotelmanager, vroeg ons het hem te zeggen als er iets ontbrak aan ons verblijf in zijn hotel in Bern. Ik vertelde hem dat het hier zo luxe is vergeleken met Eritrea, waar je vaak geen water/stroom hebt, en in het hostel de muizen ‘s avonds op bezoek komen in je kamer. Dan was het in Bern super! Wat fijn toch dat ik dit alles zo mag meemaken. Door mijn ervaringen in Afrika waardeer ik de luxe des te meer.

Annie Gouda (r) en Veron Lust (l), tijdens NEA100 feestNa Bern waren daar de jubileumfestiviteiten van ons 100-jarig cluppie Nea Volharding! Tijdens de reünie zag ik naast vele oude bekenden, ook voor mij veel onbekende oud-leden. Ik sprak met mevrouw Annie Gouda, de oudste aanwezige. Zij is 90, dus bijna net zo oud als Nea! In de jaren eind 30 en 40 van de vorige eeuw was zij lid. Ze deed toen meer aan gymnastiek, maar deed ook weleens een sprintje aan de Wilhelminalaan en op het voetbalveld over de sluis!

Annie (ik mocht Annie zeggen) had in het blad Historisch Purmerend (Arie Bierhaalder heeft hierin een bijzonder mooi stuk geschreven over het ontstaan van Nea Volharding) gelezen over het jubileum en besloot dit niet te willen missen.

Annie Gouda (v), Frits Willemsen (l) en Niels Künzel (r) tijdens NEA100 feestAnnie ging wat eerder weg dan de meesten, haar conditie is niet meer die van 80 jaar geleden. Toen we buiten op de rode loper wachtten op haar taxi, kwamen Frits Willemsen, nog steeds clubrecordhouder hoogspringen met 2mtr 05, en Niels Künzel ook erbij. (Ik wil meteen doorgeven dat Frits zijn achternaam niet goed op het clubrecordbord staat. Moet Willemsen zijn en niet Willemse. Ik had Frits beloofd dit door te geven, dus bij dezen ;). Frits kwam toch eventjes helemaal vanuit Groningen naar ons jubileumfeest!).

Samen met Annie gingen we op de foto en praatten we over vroeger. Ze vroeg mij in het begin wie ik was. Toen ik zei dat ik de zoon ben van Dirk Lust, wist zij meteen dat ik er eentje was van de voddenboer en oud ijzerhandelaar. Vroeger schaamde ik mij daarvoor. Door het hardlopen, het reizen naar Afrika en het ouder worden, kan ik veel dingen beter plaatsen en schaam ik mij nu veel minder over bepaalde dingen in het leven.

Ik maakte volop foto’s van Annie en anderen, om die o.a. aan de heer Klomp (92 jaar en oud lid) te kunnen laten zien. Zijn gezondheid liet het helaas niet toe om aanwezig te zijn maar ik zal hem gauw een bezoekje brengen met verhalen over 100 jaar Nea en Volharding.

Op het feest was het verder een groots nostalgisch gebeuren. Ik had clubbladen vanaf 1980 meegenomen, en daar werd ook weer veel door naar boven gehaald. Ik weet nog dat ik net lid was, en Gert Kapteijn vroeg mij of ik mee wilde doen op de 1500m, met het eerste team van Nea in de competitie. Wow, wat voelde ik mij vereerd toen! Gert was ook gekomen en zo kwamen er weer veel herinneringen naar boven. Vele verhalen van allerlei leden en oud-leden, mooi om te zien en te horen en te constateren hoe jong van geest we allemaal nog zijn!

Over twee maanden zit ik waarschijnlijk weer in Londen, voor het WK atletiek. Met Ghirmay die zijn titel verdedigt op de marathon, en ik hoop ook met Hiskel Tewelde en Abrar Osman op de 10km.

Tot slot nog even iets heel anders maar wel een leuk feitje: op de baan van NEA broedt er een meeuw! Bij de lichtmast ter hoogte van de start van de 100m zit ze op de grond. Dus pas op als je er vlak langs sprint. Ik vind het een bijzonder geschenk voor onze jarige vereniging!

 

Ik wens jullie allen een succesvolle en sportieve zomer!

Ciao, Veron Forrest Gump in ruste (wat lange afstanden betreft…)

Jubileummeeuw

 

Evenementen

Geen weer te geven evenementen