Ik begin deze column op het moment dat we precies 100 dagen verwijderd zijn van het 100-jarig bestaan van Nea.

Beging dit jaar bezocht ik de nieuwjaarsreceptie in de Nea-kantine, samen met mijn allereerste trainer Herman Heijt. In juni 1980 werd ik lid van Nuttig en aangenaam Volharding. Er was toen net een prachtige sintelbaan in gebruik genomen. Daarvoor trainden de Nea-atleten op een grasveld, gelegen tussen Vido (handbal) en Flying Petrels (honk/softbal) in. Dit veld was een rondje van zo’n 200 meter.

De sintelbaan was voor Nea een grote vooruitgang. Later kwamen daar ook nog een eigen kantine en kleedkamers bij. Eén van de kleedkamers werd zelfs als krachthonk ingericht, waar coach Ton Pallesen (van atletiekvereniging DEM Beverwijk) destijds de krachttraining gaf.

In diezelfde kantine werden er nu, na de nieuwjaarsspeech van onze voorzitter Ray Vletter en Arie Bierhaalder (van de feestcommissie) diverse verhalen over vroeger verteld door onder andere Johan Arp, Dirk van Lier, Helana Aslander, Herman Heijt en vele andere Nea nieuwjaarsvierders. Met zijn allen op naar de 100 jaar!

Een paar dagen voor de nieuwjaarsreceptie was de halve marathon van Egmond. Deze oude wedstrijd (maar nog lang 100 J) was dit keer bijzonder voor mij. Ik liep zelf niet mee, maar dat heb ik vroeger ook niet vaak gedaan, doordat ik in de winter meestal mijn rustperiode had.

Het speciale was dat Ghirmay Ghebreslassie, samen met zijn maatje Ykalo Fsaha (voor het eerst in Europa) tot de deelnemers behoorden.

Vrijdags hadden zij tijdens de parcoursverkenning de eerste kennismaking met het strand en de zee. Voordat ze hun benen lieten spreken, keken ze hun ogen uit! Tijdens de training tegen de wind in, vertelde ik ze dat er vorig jaar zoveel wind tegen stond dat de eerste tien km in 37 minuten ging. Ghirmay zei dat hij dat echt niet ging doen (want veel te langzaam) en de twee jonge honden versnelden meteen! Ik als oud baasje hobbelde erachteraan en dacht “we zullen het zondag wel zien”.

Lust en Leven Egmond 2017Na 20 minuten waren Ghirmay en Ykalo gestopt, om te kijken naar dode zeesterren, de schelpjes, de scheermessen, dat alles hadden ze nog nooit gezien. Vervolgens gingen we de duinen in. We troffen daar Schotse Hooglanders en wandelden naar ze toe. Volgens Ghirmay leken ze op grote schapen. En hij zei meteen tegen Ykalo "Doe je rode jasje uit" (Tigrinya is de taal die ze spreken, ik versta dit amper maar lichaamstaal begrijp ik vaak wel).

Ik kon uitleggen dat een koe of stier daar niet op af rent en zo konden we de Hooglanders rustig passeren.

De parcoursverkenning werd een uitgebreide kennismaking met Egmond, we genoten alle drie en dan moest de wedstrijd zondag nog beginnen!

In Hotel Golfzang aan de boulevard waar de buitenlandse atleten verbleven, was er een bijzondere ontmoeting van Ykalo met zijn broer Mebratom. Zij hadden elkaar drie jaar niet gezien! Mebratom is enige jaren geleden met een bootje naar Europa vertrokken. Ik kende hem al langer, kom hem vaak bij wedstrijden tegen waar Eritrese atleten lopen die ik begeleid. Hij is daar dan als trouwe fan. Nu vielen de broers huilend van blijdschap elkaar in de armen! Dat was ontroerend mooi om te zien. Wat hardlopen al niet doet! Op de wedstrijddag was Mebratom op tv te zien. Hij liep op het strand, vlak na de start, met een Eritrese vlag. Ik wist waarom hij zo blij was, nu jullie ook.

Op de wedstrijddag liep ik rustig 45 min met de warming up mee, ook om te zorgen dat de Eri’s op tijd aan de start zouden staan. Het is namelijk wel eens gebeurd dat ik atleten kwijt ben geraakt vlak voor de start….

Nu was er nog kort voor het startschot zou vallen een tv-interview met Studio Sport. Ook ging Ghirmay tijdens het inlopen een paar keer stoppen om met landgenoten op de foto te gaan. Tja, als eerste Wereldkampioen Marathon van Eritrea ben je bekend bij je oude landgenoten, overal in de wereld! Eritrea is ongeveer drie keer groter dan ons landje, maar er wonen maar rond de 5 miljoen mensen.

Ghirmay ging er na de start als een haas vandoor, Ykalo moest na paar kilometer al lossen. Ghirmay werd uiteindelijk in de eindsprint verslagen en eindigde als derde. Daar was hij niet zo blij mee. Maar Ghirmay had na zijn New York marathon overwinning te hard getraind, dus het was te verwachten. Nu weet hij weer een beetje beter dat rust ook belangrijk is! Let goed op Ghirmay op 23 april in de Londen Marathon. Daar gaat hij beter lopen!

Ykalo werd mooi 6e, maar hij weet nu ook dat het lichaam geen machine is.

Nea-vrienden en -vriendinnen, zelf ga ik eind februari weer naar Eritrea, om de atleten daar te begeleiden voor het komende seizoen. Ik zie jullie sowieso in mei bij de festiviteiten ter ere van ons 100-jarig bestaan!

Ook hoop ik dan met de heer Klomp, 92 jaar, een dagje in de feestweek te komen. Hij was tot in de jaren ‘80 clubrecordhouder op de 4 x 100m, gelopen eind jaren ’40. Ik heb daar heel vaak naar gekeken op het clubrecordbord in de kantine. Laatst lag de heer Klomp in het ziekenhuis na een val van een trap. Ik heb hem bezocht en had een krantenartikel meegenomen uit het Noordhollands Dagblad, over het aanstaande 100-jarig jubileum. Als bijna honderdjarige kreeg hij daar nieuwe energie van! Prachtig toch?

Ciao Veron

Evenementen