In het weekend van 25 en 26 mei hebben twee NEA team meegelopen tijdens de Den Helder - Maastricht estafette. Een sponsorloop ten behoeve van KiKa en Mappa Mondo. Het eerste team (425 Run) kwam binnen in een tijd van goeie tijd 36 uur 42 minuten en 47 seconden en het tweede team (AH XL) kwam in 37 uur 44 minuten en 44 seconden over de finish. Top gedaan lopers!

Hieronder een verslag van Jan Dubbeld over zijn avontuur.

 

425 Run NEA Volharding team in Maastricht

NEA AH XL team bij de finish in Maastricht

Tjonge, jonge jonge wat was het weer een fantastisch evenement, de estafette loop van Den Helder naar Maastricht! Wat hebben Kees en Dirk een prachtig stuk werk afgeleverd, want zo mag ik dat toch wel noemen. De voorbereiding was perfect en het enthousiasme, waarmee zij dat deden zorgde er voor, dat er dit jaar voldoende lopers fietsers, chauffeurs en cateraars waren Dit jaar waren er zelfs chauffeurs naar Maastricht gebracht om ons weer veilig naar Purmerend te brengen.

Klasse van die chauffeurs, je moet je toch maar even vrij maken. En dit jaar geen uitvallers op het laatste moment op Thomas Nijdam na, die met lede ogen moest toegeven, dat het met een stijve nek zo’n tocht niet vol te houden is. Jammer we waren anders zeker een uur eerder in Maastricht aangekomen, nou ja een uur is misschien een beetje overdreven! Kees en Dirk bedankt, jullie hebben een prachtig team samengesteld. Het was een feest om in dit gezelschap mee te mogen lopen.

Het was voor mij de vierde keer dat ik mee mocht doen. Samen met Jan Zwemstra, Johan Arp, Cees Esser, Henny van Gastelen, Kees van Rijn, René van Wijk, Bob van Rijn en Bokke Schaap zijn we in bus A vertrokken naar Den Helder. Daar mocht ik als startloper beginnen. Het is toch altijd een eer om te starten. Samen met onze fietser Bob van Rijn heb ik het eerste traject van 800 meter afgelegd. De startlopers van de andere 3 teams waren al vrij snel verdwenen, maar ja dat waren allemaal dertigers.

Het weer was veel beter dan ze voorspeld hadden. Heldere nacht en volle maan, wel een beetje fris. Ik heb ontzettend veel bewondering gehad voor Bob. Wij lopers konden na 800 meter weer lekker in de warme bus, maar Bob bleef zonder klagen op de fiets (geen onvertogen woord kwam over zijn lippen!)

Vermeldenswaard is nog dat we de eerste 2 trajecten (resp. 22,8 km en 21,7 km) exact op de berekende doorkomsttijd hebben afgelegd, daarna weken we af van de berekende doorkomsttijden, maar dat zal wel aan de berekening hebben gelegen!

In Purmerend konden we genieten van soep, koffie en broodjes, we werden daar verwelkomd door onder andere Thomas en het enthousiaste thuisfront.

In Nederhorst den Berg stond de koffie klaar en, ’t is bijna niet te geloven, appeltaart gebakken door de onvermoeibare Kees. Heeeeerlijk!! In navolging van Henny heb ook ik mijn kuiten laten masseren door Rebecca. Wat geven vrouwen handen dan een hemels gevoel. Kundig masseerde ze oneffenheden in de spieren weg en kon ik met een goed gevoel aan het volgende traject beginnen.

Omdat Jan Zwemstra eerst nog een training moest geven in Purmerend, kon hij nu pas zijn eerste loopbeurt afwerken. In dit traject moest ook een kleine 8 km overbrugd worden zonder busje. Kees en Jan hebben dat voor hun rekening genomen. Met een tempo van gemiddeld 14 km/u hebben ze dit gelopen. Uitgeput maar voldaan konden ze nu weer uitblazen in de bus. De route ging vervolgens naar Vleuten.

In Brabant waren de weergoden ons niet goedgezind. Het was inmiddels donker geworden en de regen kletterde tegen de bus.  Het ergste is dan dat je ook nog moet lopen en die arme fietser, als een verzopen kat kwam hij aan bij de wisselplaats. Maar Bob gaf geen krimp!

Ik moet toegeven dat er nu voor mij een moeilijke periode aanbrak (ik ben eigenlijk een mooi weer loper!). De duisternis met regen en grote plassen, die je zoveel mogelijk wil ontwijken, maakte het voor mij zwaar. Voor het goede doel moet je iets over hebben. Het was een gevecht tegen slaap en vermoeidheid, dat door de omstandigheden extra zwaar werd. Gelukkig komt na de nacht het ochtendgloren. De regen hield op, de stemming steeg en de pijntjes verdwenen.

Alles liep tot nu toe op rolletjes (nou ja we konden wel wat smeerolie gebruiken!) tot vlak voor Roermond. Daar was weer een stukje parcours dat zonder auto overbrugd moest worden. Drie ervaren lopers zouden dit klusje opknappen (Johan, Cees en René). Ondanks dat Johan de routebeschrijving mee had, was het maar goed dat hij ook zijn mobiel had meegenomen. Zij kwamen via allerlei omzwervingen uiteindelijk in Linne uit. Dat was niet de bedoeling. De routebeschrijving was hier niet al te duidelijk. Na enig telefonisch overleg hebben we deze arme lopers opgehaald en zijn we naar het volgende wisselpunt gereden.

Door al deze akkefietjes liepen we wel aardig achter op ons tijdschema, en kon het zomaar gebeuren, dat we ruim een uur later in Maastricht arriveerden. Maar we zijn er gekomen zonder blessures en met vrolijke gezichten. Het gaf een voldaan gevoel.

Alleen het ergste kwam nu. Door deze late aankomst zijn we de Limburgse vlaai misgelopen. Ik ben nog naar de winkel gegaan met Kees. Helaas er waren alleen nog maar 2 halve vlaaien in de hele winkel te vinden. Die hebben we dan maar meegenomen voor het thuisfront. Jammer, ik had me er zo op verheugd. Volgende keer iets harder lopen.

Ten slotte wil ik hier nog mijn grote waardering uitspreken voor onze chauffeur Bokke Schaap. Die heeft ons toch maar even veilig naar Maastricht gereden. Bedankt Bokke, het was geweldig. En als we niet Kitty en Denise hadden gehad waren we van de honger omgekomen. De gerechten waren weer goed en lekker. Je zal er maar even midden in de nacht bami en nasi moeten maken op een tweepitter. Jullie deden het toch maar even, allemaal voor het goede doel!

 

Jan Dubbeld